Tydzień
temu powróciłam z tygodniowej wycieczki po Włoszech, potem za to
pochłonęło mnie rozpamiętywanie niesamowitych smaków, na jakie tam się
skusiłam. Jak
wiadomo, Włosi kochają jedzenie, co podzielam z pełnym entuzjazmem. Co
innego można było zatem robić w północnej Lombardii, jak nie kosztować,
kosztować i jeszcze raz kosztować? Zwiedzać, rzecz jasna. Ale, zupełnie
bezwstydnie, przyznam się, że spożywanie było moim priorytetem.
Moja
miłość do surowych wędlin mogła rozkwitnąć tam w pełni, z tymi
wszystkimi rodzajami, dostępnymi zarówno w opakowaniu, jak i prosto z
krajalnicy. I chociaż prosciutto di parma jest prawie tak samo drogie, jak u nas, to inne gatunki - cappa na przykład, pozostają w zasięgu każdego przeciętnego smakosza.
Rozsmakowałam się też w serach. Gorgonzola
podeszła mi wyjątkowo (i pojawi się już niedługo w przepisie), chociaż
wcześniej nie byłam jakąś wielką fanką serów pleśniowych. Przywiozłam
też sobie ser scamorza, zatopiony w wosku. Dziwnym nie powinno być to, że pozostało po nim teraz tylko wspomnienie. Mozarella dalej zostaje serem, który omijam z daleka, za to nauczyłam się eksperymentować w serem feta, dodając go do zapiekanek. Nie robiłam tego wcześniej, ale wiem teraz już, że omijało mnie dużo.
Dawno
temu miałam etap, gdzie śniadanie składało się z kawałków zrumienionej
bagietki, nacieranych czosnkiem i pomidorem. I kiedy pierwszy raz
jadłyśmy bruschettę, to od razu zrobiłam to samo, czasami zastępując pomidora masłem i startym serem. Focaccia prosto z piekarnika, przełożona suszonymi pomidorami w oliwie, serem i prosciutto crudo była świetną przekąską popołudniową.
Jak
mawia moja mama, Włosi zrobią wszystko, by ułatwić sobie życie. Ja w
pełni popieram taką filozofię życiową. Chciałabym bardzo, żeby u nas na
półce w sklepie stał kartonik 250ml, w którym znajduje się białe lub
czerwone wino do gotowania. Oszczędziłoby mi to marudzenia nad kupnem
całej butelki, kiedy potrzeba mi tylko 1/4 z niej. A może gdzieś jest,
tylko nie rozglądałam się zbyt dobrze? Cieszyła mnie za to świeżość
produktów. Kupiony w wielkim worku szpinak był tak świeży, że chrupał
pod palcami, gdy go wyciągałam. Pomarańcze i mandarynki pachniały
obłędnie, były słodkie i orzeźwiające. Oraz, co najcudowniejsze w tym
wszystkim, miały jeszcze listki!
Lekko przykurzona caffetiera, stojąca w domu na lodówce, wróciła do łask. Od powrotu bowiem nie piję innej kawy, jak tylko espresso.
Rozpuszczalna kawa długo (jeśli w ogóle) nie będzie wchodziła w grę.
Przywiozłam górę makaronów w różnych fantazyjnych kształtach: conchiglle rigate, annelini, garganelli. Mączkę do robienia gnocchi także mam. Wbrew obawom mamy, mam zamiar zabrać się za nie i wyjść z tego obronną ręką. Tak, mam troszkę ambitnych planów.
Przy
poprzedniej wizycie w Italii, oczywiście, poszliśmy na pizzę do bardzo
klimatycznej restauracji w wyłożonej cegłą piwnicy, gdzie z naszego
stolika widzieliśmy wielkie kamienne piece, w których wypiekano podawane
dania. To jednak była jedyna rzecz, która mi się tam podobała, ponieważ
pizza, jaką otrzymałam była niezbyt smaczna, ser zdążył ostygnąć, a
serwowane na niej oliwki miały w sobie pestki i odstawały od cienkiego
ciasta, jak uszy Jerzego Urbana. Tym razem pizza ponownie stała się
bohaterką ostatniego dnia pobytu. W zupełnie innym miejscu, w
ristorante
z oszkloną salą i widokiem na jezioro i wieczorne światła miasta. I
chociaż nie byłam specjalnie głodna, to swoją pizzę zjadłam w całości i z
wielkim smakiem.
Program
kulinarny Roberta Makłowicza ma w czołówce kilka walizek
przejeżdżających na lotnisku przez kontrolę zawartości, gdzie w środku
widać banana, kiełbasę i inne smakołyki. Celnicy na lotnisku w Bergamo
zobaczyli u mnie to samo. No bo jak można było opuścić Włochy bez
zaopatrzenia?
